^{#smrgKİTABEVİ} Ateşin Eli -

“Bir zamanlar bahçıvan bir kadına deliler gibi âşık bir hikâye anlatıcısı yaşarmış. Sözcu¨kten bir nehirmiş. Uyurgezer sular. Geçmişte, sonra ve şimdi benim bedenimdi. Bir zamanlar beni sevdiğimin kalbine gözlerinin içinden, bacaklarının arasından, ağzından, açık ellerinden ulaştıran bir nehir varmış.”Mogador Beşlisi'nin son kitabı Ateşin Eli'nde Alberto Ruy-Sánchez, arzunun değişken doğasını anlamak isteyen bir hikâye anlatıcısının peşinde. Bahçıvan Hassiba'ya âşık Zeydun; sevgilinin bedenine, aşkın göru¨nmeyen yanlarına ve ateşin kalbine ulaşabilmek için elini bir harita gibi kullanıyor. Her parmak bu yolculuğun başka bir durağına açılıyor. Tutkunun çelişkisi, ateşe giden yol, değişken kalp, aşkın kırılganlığı ve arzunun mu¨ziği. Mogador'un kapılarındaki kırmızı el izi, hem koruyucu bir tılsıma hem de bedenle yazılan bir aşk kitabına dönu¨şmu¨ş artık. Ruy-Sánchez de tam burada anlatı, şiir, deneme, seyahatname ve kösnu¨l risalenin sınırları arasında dolaşırken; dokunmanın hafızasını, yazma tutkusunu ve insanı kendisinden başka birine dönu¨ştu¨ren karşılaşmaları araştırıyor. Dokuz Kere Şaşkınlık'ta başlayan; havadan sızan, sudan geçen ve gizli bahçelerde yolunu arayan seru¨ven bu kez bu¨tu¨n unsurları bir araya getiren ateşe ulaşıyor. Ateşin Eli, Mogador Beşlisi'ni arzunun anlatılamayan sırrıyla tamamlıyor. Ateşi gerçekten tanıyan, onun içinden geçendir; fakat ateşin içindeyken onu anlatmak artık mu¨mku¨n değildir.