^#smrgSAHAF Çocuktaki Bahçe - 1982

Bir sığınakta ölüm korkusu karşısında yeşeren yaşama sevincine, yaşama gücünün süt yeşili filizine ellerinizle dokunmak isterseniz bu yazıyı (Sığınak Hikâyesi) okuyunuz. Bu yazıyı okurken yer yer ünlü İngiliz heykeltraşı Henry Moore'un, Londra sığınaklarında çizdiği desenleri hatırladım. Yazıyı ölçtüm, yazı bal gibi ağır basıyordu... BEDRİ RAHMİ EYÜBOĞLU (Cumhuriyet gazetesi, 1955)

Feyyaz Kayacan (Sığınak Hikâyeleri'nde), ölüm gerçeğinin derinlerine inerken, insanların, damdan düşercesine ölümlere götürülmediği, yaşamanın bir suç olmadığı günlere olan özlemini eşsiz bir ustalıkla veriyor. -VEDAT GÜNYOL (Yeni Ufuklar dergisi, 1957)

Feyyaz Kayacan'ın her hikâyesi ileriyle doğru bir adım oluyor. Bu son hikâyesinde - (Postacı Kızı Vera Arttırmaya Nasıl Konuldu) - tabii çağrışımları kullanışındaki ustalık, anlatımcı (expressioniste) imajları, dil üstünlüğü ve kelimelere verdiği yeni güçle, üzerinde önemle durulacak bir yazar. -METİN AND (Forum dergisi, 1956)

Bu romanla, Feyyaz Kayacan aşağı yukarı oniki yıllık bir suskunluk devresinden sonra sesini yeniden duyurmuş oluyor. Öykülerinin yayınlandığı yıllarda ilgi uyandıran" değişik anlatı özelliklerini bu romanda da bulacaksınız. (Çocuktaki Bahçe) romanı bir çocuğun iç evrenini ve yaşantılarım, ürküntü ve sevinçlerini, sıcak bir duyarlıkla canlandırıyor. Roman kısa kısa bölümlerden oluşmakta. Her bölüm bir pencere. Kimisi karanlığa, kimisi güneşe açık.

Kayacan yapıtını şöyle tanımlıyor: "(Çocuktaki Bahçe) iki yanlı bir roman. Bir yanı meddah, bir yanı Kafka. Bu iki öğe, durmadan yer değiştirmekte, birbirini etkilemekte." (Arka kapaktan)