^{#smrgKİTABEVİ} Enchiridion (El Kitabı) -

Bir yaşam biçimi olarak felsefe, insanı özgür kılar.Stoacı ahlak felsefesi sisteminin bu özet niteliğindeki küçük eserin ne kadar çeşitli etkiler yarattığını gözlemlemek ilginç olmakla birlikte, bu eserin öğrenciler için Stoacılık üzerine bir felsefi inceleme olarak tasarlanmadığını düşündüğümüzde, bu etkiler daha da dikkat çekici hale geliyor. Aksine, bu kitap, Stoacılık konusunda ileri düzeydeki öğrencilere, gerçek bir filozof olma hedefine giden en iyi yolları göstermek için bir rehber niteliğindedir. Bu nedenle Epiktetos ve onun Enchiridion'u, Roma Stoacılığı'nda benzersiz bir konuma sahiptir. Seneca ve Marcus Aurelius, bağımsızlık, yalnızlık ve tarih gibi varoluşsal sorunlarını ifade etmek için en uygun sistem olarak Stoacı felsefeyi seçmişlerdi. Bu girişimde Seneca, çöküş bilincinin bir yan ürünü olarak sosyal psikolojinin içgörülerine doğru muazzam adımlar attı (bu konuda Nietzsche'ye yakındı), ancak öncelikli olarak Stoa sisteminin bütünlüğüyle ilgilenmiyordu. Marcus Aurelius ise felsefi doktrini, yalnız hükümdarın rejimine dönüştürdü. Her ikisinin aksine Epiktetos, Stoa felsefesini bir doktrin ve bir yaşam biçimi olarak öğretiyordu. Enchiridion, teorik ve uygulamalı Stoacılığın bir özetidir.Arrian tarafından derlenen Enchiridion, Stoacı felsefenin temel fikirlerinin kısa bir özeti ve Stoacı felsefeyi bir yaşam tarzına dönüştürmek için gerekli tekniklere bir giriş niteliğindedir.Stoacıların kişilik ile dünya, ben ile benim olan, öznel bilinç ile nesneler dünyası, özgürlük ile bağımlılık arasındaki ayrımlarında, modern rasyonalizm ve nesnel idealizm ya da panteizm felsefelerinin temel unsurlarını örtük olarak buluruz. Bu nedenle, Descartes, Grotius ve Piskopos Butler'dan Montesquieu, Adam Smith ve Kant'a kadar Stoacılığın sürekli bir yeniden doğuşu söz konusudur. Modern çağlardaki bu uzun gelişim sürecinde, Epiktetos'un küçük Enchiridion eseri dikkate değer bir rol oynamıştır....Yeniden canlanan Stoacılık, modern dünyanın yükselişinde üç işlev gördü. Birincisi, Hıristiyan geleneklerini modern rasyonalist felsefelerle uzlaştırdı; ikincisi, doğal dinin ideal bir modelini oluşturdu; ve üçüncüsü, ahlakın özerkliğine yol açtı.