#smrgKİTABEVİ Kant Makinesi : Yapay Zekâ Sonrası Eleştirel Felsefe -
Hui'ye göre bugünkü tartışmalar Kant'ın eleştirel felsefesini doğuran çekişmeyi yineliyor. Kurallarla işleyen erken dönem yapay zekâ akılcılığın Kartezyen makinesinin, verilerle beslenen makine öğrenmesi de deneyciliğin Humecu makinesinin mirasçısıdır. Kant'ta ise zekâ ne kural uygulamaktır ne de deneyim biriktirmek. Transandantaldır ve bir canlı gibi gelişir. Kant'ın “saf aklın epigenezi” dediği bu süreçte akıl kendi sınırlarını tanıyarak genişler. Bu zekânın modeli Yargı Gücünün Eleştirisi'ndeki düşünümsel yargıdır, yani hazır bir kurala dayanmadan, kendi sonuçlarına dönerek genel olanı arayan bir işleyiş. Paradoks burada başlar: Geri besleme döngüleriyle çalışan sibernetik makineler bu işleyişi taklit edebilir, Kant'ın makinesel olmayan düşünmesi böylece bir “mekano-organikçilikte” özümsenebilir. Ne var ki ahlak hesaba gelmez. Kategorik buyruğu algoritmaya dökmeye çalışan bir makine sonsuz bir döngüye takılıp kalır. Görev makinelerin ahlaklı olup olamayacağını kanıtlamak değil, onları insanın yapay organları olarak ele alan bir “ahlak organolojisi” geliştirmektir. Barış da her şeyi yöneten bir süper zekâdan değil, çatışmaları karşılıklılık ve topluluk üzerinden düzenleyen bir algoritmadan beklenebilir. Çatışmalar zorunludur, ama savaşlar kaçınılmaz değildir. Kant makinesi aynı anda hem modası geçmiş hem de günceldir: Bugünün makineleri onun dayandığı zemini sarsmıştır, ama o da bu makinelerin sınırlarını önceden görmüştür.
Hui'ye göre bugünkü tartışmalar Kant'ın eleştirel felsefesini doğuran çekişmeyi yineliyor. Kurallarla işleyen erken dönem yapay zekâ akılcılığın Kartezyen makinesinin, verilerle beslenen makine öğrenmesi de deneyciliğin Humecu makinesinin mirasçısıdır. Kant'ta ise zekâ ne kural uygulamaktır ne de deneyim biriktirmek. Transandantaldır ve bir canlı gibi gelişir. Kant'ın “saf aklın epigenezi” dediği bu süreçte akıl kendi sınırlarını tanıyarak genişler. Bu zekânın modeli Yargı Gücünün Eleştirisi'ndeki düşünümsel yargıdır, yani hazır bir kurala dayanmadan, kendi sonuçlarına dönerek genel olanı arayan bir işleyiş. Paradoks burada başlar: Geri besleme döngüleriyle çalışan sibernetik makineler bu işleyişi taklit edebilir, Kant'ın makinesel olmayan düşünmesi böylece bir “mekano-organikçilikte” özümsenebilir. Ne var ki ahlak hesaba gelmez. Kategorik buyruğu algoritmaya dökmeye çalışan bir makine sonsuz bir döngüye takılıp kalır. Görev makinelerin ahlaklı olup olamayacağını kanıtlamak değil, onları insanın yapay organları olarak ele alan bir “ahlak organolojisi” geliştirmektir. Barış da her şeyi yöneten bir süper zekâdan değil, çatışmaları karşılıklılık ve topluluk üzerinden düzenleyen bir algoritmadan beklenebilir. Çatışmalar zorunludur, ama savaşlar kaçınılmaz değildir. Kant makinesi aynı anda hem modası geçmiş hem de günceldir: Bugünün makineleri onun dayandığı zemini sarsmıştır, ama o da bu makinelerin sınırlarını önceden görmüştür.