^{#smrgKİTABEVİ} En Alttakiler : Ümraniye'de Sınıf altı Kent Yoksulluğu -

”Çok şükür bu yardımlarla bir şekilde geçiniyoruz. Bunu bulamayan insanlar var, sokakta yatanlar var, kimsesizler var, yani kötünün üstünde olduğumuzu düşünüyorum. (…) Şükrediyoruz halimize, Allah beterinden saklasın. Durumuma çok kötü desem, yetimlere, öksüzlere, dışarda yatanlara haksızlık olur. Kötünün iyisi diyebilirim ancak, tabii yardım almazsam ne çocuğuma yiyecek alabilirim ne de başımı koyacak bir yerim olur.“

Yoksulluğu temsiller ve semboller üzerinden tanımak ve bu medyatik temsiller üzerinden tartışmak yaygındır. Gündelik siyaset akışı ve politika tartışmaları bunlar üzerinden şekillenir.

Televizyonlarda “gariban”, “yardıma muhtaç”, “dezavantajlı”, hatta “acınası” insanlardan bahsedildiğini görürüz. Peki butanımlardan mı ibarettir yoksulluk?

Muzaffer Telimen, En Alttakiler: Ümraniye'de Sınıf-altı Kent Yoksulluğu kitabında yoksulluğun katmanlarına, içhiye rarşilerine, farklı tezahürlerine bakıyor. Kendisi de bir sosyal hizmet personeli olan yazar, Ümraniye örneğinden hareket ederek sınıf-altı kent yoksulluğu manzaralarını mesleki deneyiminden de faydalanıp okura sunuyor. Kendinden de kötü durumda olanların varlığının bilinciyle hareket eden, ama bir yandan da kendi “ötekilerini” kuran bir hiyerarşik algıyı yoksulluk merceğinden görerek okura çeşitli mukayese olanakları ve kavrayış biçimleri öneriyor. Yoksulluğun iç dinamiklerini onu kuran maddi koşullarla birlikte anlamanın yollarını gösteriyor.