^{#smrgKİTABEVİ} Estetiğin Huzursuzluğu : Sanat Rejimi ve Politika -

Rancière, günümüzün en özgün siyaset ve sanat kuramcılarından. Her iki alanda da ufuk açıcı ve ezber bozucu kuramlar geliştirmesinin yanı sıra, bu iki alanı daima birbirleriyle ilişkileri içinde ele alıyor. Çünkü ona göre sanat ve siyaset, birbirleriyle “arızî” olarak temas eden, iki sabit ve ayrı gerçeklik değil. Ortak bir mekân kurma, bu mekânda yer alacak özneleri ve nesneleri tanımlama etkinliği, sanatın ve siyasetin buluşma noktasını oluşturuyor. Estetik de, Platon'dan günümüze sanatın ve sanat üzerine söylemin geçirdiği tarihsel dönüşümün son noktası. Neyin sanat olup neyin sanat olmadığını belirleyen özgül bir “tanımlama rejimi”. Bu rejim, Kant ve Schiller'in kayda geçirip kuramlaştırdıkları “sanatın özerkleşmesi” süreciyle başlıyor; Baudelaire'le, Mallarmé'yle, 20. yüzyılın avangardlarıyla devam ediyor. Schiller'in “amaçsız özgür oyun” diye tarif ettiği sanatın özerkliği, gündelik hayattaki tahakkümden bağımsız bir mekânı ve etkinliği vaat ediyor. İşte “estetik devrim”le siyasal devrim, sanatsal avangardla siyasal avangard tam bu noktada buluşuyor: “Tahakkümden başka bir şeye adanacak bedenler” yaratma umudunda, özgürleşme vaadinde.

Estetiğin Huzursuzluğu, sanatın, politikanın, ütopyaların sonunun ilan edildiği bir dönemde, estetiğe radikal politikadaki rolünü yeniden kazandırıyor.

Jacques Rancière
1940, Cezayir doğumlu. Halen European Graduate School'da ve Paris VIII Üniversitesi'nde felsefe dersleri veriyor. Althusser'in öğrencisi olduğu dönemde Kapital'i Okumak adlı derlemeye katıldı. 1968 olayları sırasında Althusser'le fikir ayrılığına düştü ve 1974'te La leçon d'Althusser başlıklı kitabında bu çevreden kopuşunun gerekçelerini anlattı. Kendi kuşağından yazarların metinlerinde kuram ile gerçeklik arasında artan bir uçurum teşhis ederek, 1975-1985 arasında yayımlanan Les Révoltes Logiques dergisini kurdu. Rancière'in Türkçe'ye çevrilen eserleri: Uyuşmazlık (Ara-lık, 2005), Estetik Bilinçdışı (Ara-lık, 2006), Siyasalın Kıyısında (Metis, 2007); Görüntülerin Yazgısı (Versus, 2008); Filozof ve Yoksulları (Metis, 2009), Özgürleşen Seyirci (Metis, 2010); Tarihin Adları (Metis, 2011), Estetiğin Huzursuzluğu (İletişim, 2012), Demokrasi Nefreti (İletişim, 2014).