Arama için en az 3 karakter girmelisiniz.
Yeni
#smrgKİTABEVİ Türkiye'nin Konut Tarihi - Mimarlık ve Barınma Kültürü (11.-20. Yüzyıl) -
Editör:
Darmin Hadzibegoviç
Kondisyon:
Yeni
Sunuş / Önsöz / Sonsöz / Giriş:
Basıldığı Matbaa:
ISBN-10:
Hazırlayan:
Cilt:
Amerikan Cilt
Boyut:
16x24
Sayfa Sayısı:
464
Basım Yeri:
İstanbul
Baskı:
1
Basım Tarihi:
2026
Kapak Türü:
Karton Kapak
Kağıt Türü:
Enso Kâğıt
Dili:
Türkçe
Kategori:
indirimli
455,00
Havale/EFT ile:
445,90
DİKKAT! Ön Sipariş Ürünüdür. 19.11.2026 tarihinden sonra teslim edilebilecektir.
1199270723
658930
https://www.simurgkitabevi.com/turkiyenin-konut-tarihi-mimarlik-ve-barinma-kulturu-11-20-yuzyil
Türkiye'nin Konut Tarihi - Mimarlık ve Barınma Kültürü (11.-20. Yüzyıl) - #smrgKİTABEVİ
455
Osmanlı'da konut üstüne düşünme alışkanlığı ne zaman başladı?
Türkiye mimarlık tarihyazımında çadır ve oda arasında kurulagelen bağlantı o kadar sarsılmaz mı?
Mutfağın ayrı bir birim olarak doğuşu ve yayılması nasıl bir çizgi izledi?
Türkiye'de konutun ve mahallenin tarihi alışıldık özel-kamusal ikiliğiyle anlaşılabilir mi?
İstanbul'da şehir içinde taşınma pratiği nasıl korkular üretti?
Cumhuriyet döneminde halk mimarisi nasıl yeniden keşfedildi, Türk Evi kavramı nasıl üretildi?
Türkiye'nin Konut Tarihi: Mimarlık ve Barınma Kültürü sadece konunun uzmanına hitap eden, teknik anlamda konut tarihi sunan bir kitap değil, altbaşlığının da ima ettiği üzere mimarlığın, özelde de konut mimarisinin tarihini onu biçimlendiren insanların barınma kültürüyle ve mimarlığın alışverişe girdiği başka disiplinlerle birlikte ele alan bir çalışma. Uğur Tanyeli Türkiye'de konuta ilişkin süregelen idealizasyonlardan, ezberlerden, anakronizmlerden kaçınırken çoğulcu bir tarihyazımı denemesine girişiyor; bunu yaparken bugüne dek konu hakkında üretilmiş literatürü de tartışıyor, o literatürde düşülen tuzaklar kadar isabetli yorumları da gündeme getiriyor. Bu topraklarda en yalın halk konutundan saraya dek konutun 11. yüzyıldan 20. yüzyıla uzanan karmaşık hikâyesini anlatırken mimarlık tarihinin de ötesine geçip bir kültürel tarih sunuyor.
“Burada konut tarihi ulusal olanla uluslarüstü olan arasındaki gerilimle tartışılmaya çalışılmıyor. Konu yalnızca bitimsiz bir dizi değişim süreci olarak kuramsallaştırılmaya uğraşılıyor. Kopuşlar kadar sürekliliklerden de konuşuluyor. Kaybetmişlik travmaları olabildiğince bir yana bırakılmaya çabalanıyor. Unutuşlar kadar unutulmayanların, kaybedilenler kadar kazanılanların da var olduğu iddia ediliyor. Hepsinin olağan süreçler, ürünlerinin de olağan çıktılar olarak ele alınması zorunluluğuna işaret ediliyor. Alana yönelik sevgi-nefret ikilemini tasfiye etme gerekliliği üzerinde duruluyor. Kaybetmişlik paranoyasından kurtulmak gerektiği vurgulanıyor.”- Uğur Tanyeli
Türkiye mimarlık tarihyazımında çadır ve oda arasında kurulagelen bağlantı o kadar sarsılmaz mı?
Mutfağın ayrı bir birim olarak doğuşu ve yayılması nasıl bir çizgi izledi?
Türkiye'de konutun ve mahallenin tarihi alışıldık özel-kamusal ikiliğiyle anlaşılabilir mi?
İstanbul'da şehir içinde taşınma pratiği nasıl korkular üretti?
Cumhuriyet döneminde halk mimarisi nasıl yeniden keşfedildi, Türk Evi kavramı nasıl üretildi?
Türkiye'nin Konut Tarihi: Mimarlık ve Barınma Kültürü sadece konunun uzmanına hitap eden, teknik anlamda konut tarihi sunan bir kitap değil, altbaşlığının da ima ettiği üzere mimarlığın, özelde de konut mimarisinin tarihini onu biçimlendiren insanların barınma kültürüyle ve mimarlığın alışverişe girdiği başka disiplinlerle birlikte ele alan bir çalışma. Uğur Tanyeli Türkiye'de konuta ilişkin süregelen idealizasyonlardan, ezberlerden, anakronizmlerden kaçınırken çoğulcu bir tarihyazımı denemesine girişiyor; bunu yaparken bugüne dek konu hakkında üretilmiş literatürü de tartışıyor, o literatürde düşülen tuzaklar kadar isabetli yorumları da gündeme getiriyor. Bu topraklarda en yalın halk konutundan saraya dek konutun 11. yüzyıldan 20. yüzyıla uzanan karmaşık hikâyesini anlatırken mimarlık tarihinin de ötesine geçip bir kültürel tarih sunuyor.
“Burada konut tarihi ulusal olanla uluslarüstü olan arasındaki gerilimle tartışılmaya çalışılmıyor. Konu yalnızca bitimsiz bir dizi değişim süreci olarak kuramsallaştırılmaya uğraşılıyor. Kopuşlar kadar sürekliliklerden de konuşuluyor. Kaybetmişlik travmaları olabildiğince bir yana bırakılmaya çabalanıyor. Unutuşlar kadar unutulmayanların, kaybedilenler kadar kazanılanların da var olduğu iddia ediliyor. Hepsinin olağan süreçler, ürünlerinin de olağan çıktılar olarak ele alınması zorunluluğuna işaret ediliyor. Alana yönelik sevgi-nefret ikilemini tasfiye etme gerekliliği üzerinde duruluyor. Kaybetmişlik paranoyasından kurtulmak gerektiği vurgulanıyor.”- Uğur Tanyeli
Osmanlı'da konut üstüne düşünme alışkanlığı ne zaman başladı?
Türkiye mimarlık tarihyazımında çadır ve oda arasında kurulagelen bağlantı o kadar sarsılmaz mı?
Mutfağın ayrı bir birim olarak doğuşu ve yayılması nasıl bir çizgi izledi?
Türkiye'de konutun ve mahallenin tarihi alışıldık özel-kamusal ikiliğiyle anlaşılabilir mi?
İstanbul'da şehir içinde taşınma pratiği nasıl korkular üretti?
Cumhuriyet döneminde halk mimarisi nasıl yeniden keşfedildi, Türk Evi kavramı nasıl üretildi?
Türkiye'nin Konut Tarihi: Mimarlık ve Barınma Kültürü sadece konunun uzmanına hitap eden, teknik anlamda konut tarihi sunan bir kitap değil, altbaşlığının da ima ettiği üzere mimarlığın, özelde de konut mimarisinin tarihini onu biçimlendiren insanların barınma kültürüyle ve mimarlığın alışverişe girdiği başka disiplinlerle birlikte ele alan bir çalışma. Uğur Tanyeli Türkiye'de konuta ilişkin süregelen idealizasyonlardan, ezberlerden, anakronizmlerden kaçınırken çoğulcu bir tarihyazımı denemesine girişiyor; bunu yaparken bugüne dek konu hakkında üretilmiş literatürü de tartışıyor, o literatürde düşülen tuzaklar kadar isabetli yorumları da gündeme getiriyor. Bu topraklarda en yalın halk konutundan saraya dek konutun 11. yüzyıldan 20. yüzyıla uzanan karmaşık hikâyesini anlatırken mimarlık tarihinin de ötesine geçip bir kültürel tarih sunuyor.
“Burada konut tarihi ulusal olanla uluslarüstü olan arasındaki gerilimle tartışılmaya çalışılmıyor. Konu yalnızca bitimsiz bir dizi değişim süreci olarak kuramsallaştırılmaya uğraşılıyor. Kopuşlar kadar sürekliliklerden de konuşuluyor. Kaybetmişlik travmaları olabildiğince bir yana bırakılmaya çabalanıyor. Unutuşlar kadar unutulmayanların, kaybedilenler kadar kazanılanların da var olduğu iddia ediliyor. Hepsinin olağan süreçler, ürünlerinin de olağan çıktılar olarak ele alınması zorunluluğuna işaret ediliyor. Alana yönelik sevgi-nefret ikilemini tasfiye etme gerekliliği üzerinde duruluyor. Kaybetmişlik paranoyasından kurtulmak gerektiği vurgulanıyor.”- Uğur Tanyeli
Türkiye mimarlık tarihyazımında çadır ve oda arasında kurulagelen bağlantı o kadar sarsılmaz mı?
Mutfağın ayrı bir birim olarak doğuşu ve yayılması nasıl bir çizgi izledi?
Türkiye'de konutun ve mahallenin tarihi alışıldık özel-kamusal ikiliğiyle anlaşılabilir mi?
İstanbul'da şehir içinde taşınma pratiği nasıl korkular üretti?
Cumhuriyet döneminde halk mimarisi nasıl yeniden keşfedildi, Türk Evi kavramı nasıl üretildi?
Türkiye'nin Konut Tarihi: Mimarlık ve Barınma Kültürü sadece konunun uzmanına hitap eden, teknik anlamda konut tarihi sunan bir kitap değil, altbaşlığının da ima ettiği üzere mimarlığın, özelde de konut mimarisinin tarihini onu biçimlendiren insanların barınma kültürüyle ve mimarlığın alışverişe girdiği başka disiplinlerle birlikte ele alan bir çalışma. Uğur Tanyeli Türkiye'de konuta ilişkin süregelen idealizasyonlardan, ezberlerden, anakronizmlerden kaçınırken çoğulcu bir tarihyazımı denemesine girişiyor; bunu yaparken bugüne dek konu hakkında üretilmiş literatürü de tartışıyor, o literatürde düşülen tuzaklar kadar isabetli yorumları da gündeme getiriyor. Bu topraklarda en yalın halk konutundan saraya dek konutun 11. yüzyıldan 20. yüzyıla uzanan karmaşık hikâyesini anlatırken mimarlık tarihinin de ötesine geçip bir kültürel tarih sunuyor.
“Burada konut tarihi ulusal olanla uluslarüstü olan arasındaki gerilimle tartışılmaya çalışılmıyor. Konu yalnızca bitimsiz bir dizi değişim süreci olarak kuramsallaştırılmaya uğraşılıyor. Kopuşlar kadar sürekliliklerden de konuşuluyor. Kaybetmişlik travmaları olabildiğince bir yana bırakılmaya çabalanıyor. Unutuşlar kadar unutulmayanların, kaybedilenler kadar kazanılanların da var olduğu iddia ediliyor. Hepsinin olağan süreçler, ürünlerinin de olağan çıktılar olarak ele alınması zorunluluğuna işaret ediliyor. Alana yönelik sevgi-nefret ikilemini tasfiye etme gerekliliği üzerinde duruluyor. Kaybetmişlik paranoyasından kurtulmak gerektiği vurgulanıyor.”- Uğur Tanyeli
Yorum yaz
Bu kitabı henüz kimse eleştirmemiş.
